آموزش، تربیت و توسعه پایدار 3092-7633 2 پیاپی 7 1403 09 30 Designing a Human Resources Self-Leadership Model in the Ministry of Education طراحی الگوی خودرهبری منابع انسانی در وزارت آموزش و پرورش 1 20 FA اسماعیل جانی گروه مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران. جعفر بیک‌زاد گروه مدیریت دولتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران. مجتبی رمضانی گروه مدیریت بازرگانی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران. محمدعلی مجلل چوبقلو گروه علوم تربیتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران. Journal Article 1403/04/23 <p>This research aims to design a human resources self-leadership model in the Ministry of Education. The strategy of this research is qualitative and based on meta-synthesis. The statistical population of the research includes two parts: documents, articles, theses, books and scientific documents related to the research topic between 1390-1404 and 2000-2025, and the interview section includes three groups of academic experts, expert experts and executive managers of the Ministry of Education. Sampling from scientific sources was carried out using a purposive method in line with the meta-synthesis approach. Also, purposive and snowball sampling methods were used to identify research participants, and this process continued until theoretical saturation of the data was reached, and finally 15 people were selected as the final sample. The data were analyzed using the 7-step approach of Sandelowski and Barroso (2007). According to data analysis, the human resources self-leadership model in the Ministry of Education was designed in the form of 10 main categories, 30 subcategories, and 123 concepts. Based on the findings of this study, it can be concluded that human resources self-leadership plays an effective role in increasing organizational efficiency, flexibility, and innovation by strengthening individual skills and capabilities, smart management, and strategic leadership. Also, this model provides the basis for professional growth and improvement of employee performance by promoting self-awareness, self-regulation, self-management, and strengthening team cooperation and job well-being.</p> <p>این پژوهش با هدف طراحی الگوی خودرهبری منابع انسانی در وزارت آموزش و پرورش انجام گرفته است. استراتژی این پژوهش، کیفی و مبتنی بر فراترکیب است. جامعه آماری پژوهش، شامل دو بخش اسناد، مقالات، پایان‌نامه‌ها، کتب و اسناد علمی مرتبط با موضوع پژوهش در بین سال‌های 1404-1390 شمسی و سال‌های 2025-2000 میلادی و بخش مصاحبه شامل سه گروه خبرگان دانشگاهی، کارشناسان خبره و مدیران اجرایی وزارت آموزش و پرورش می‌باشد. نمونه‌گیری از منابع علمی با استفاده از روش هدفمند و همگام با رویکرد فراترکیب انجام شد. همچنین، برای شناسایی مشارکت‌کنندگان پژوهش از روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی استفاده شد که این روند تا رسیدن به اشباع نظری داده‌ها ادامه یافت و در نهایت 15 نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از رهیافت 7 مرحله‌ای سندلوسکی و باروسو (2007) تحلیل شدند. طبق تجزیه و تحلیل داده‌ها، الگوی خودرهبری منابع انسانی در وزارت آموزش و پرورش در قالب 10 مقوله اصلی، 30 مقوله فرعی و  123 مفهوم طراحی شد. براساس یافته‌های این پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که خودرهبری منابع انسانی با تقویت مهارت‌ها و توانمندی‌های فردی، مدیریت هوشمند و رهبری استراتژیک، نقش مؤثری در افزایش کارایی، انعطاف‌پذیری و نوآوری سازمانی دارد. همچنین، این الگو با ارتقای خودآگاهی، خودتنظیمی، خودمدیریتی و تقویت همکاری تیمی و رفاه شغلی، زمینه رشد حرفه‌ای و بهبود عملکرد کارکنان را فراهم می‌کند.</p> https://www.journaltesd.com/index.php/tesd/article/download/224/183