آموزش، تربیت و توسعه پایدار 3092-7633 در دست انتشار 1406 06 01 Predicting the Ability to Manage Complex Problems in Primary Schools Based on Participatory Approaches, Modern Management, and Evidence-Based Decision-Making پیش‌بینی توانایی مدیریت مسائل پیچیده در مدارس ابتدایی براساس رویکردهای مشارکتی، مدیریت نوین و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد 1 20 FA نصرالله کشیری گروه مدیریت، واحد فیروزکوه، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزکوه، ایران Journal Article 1404 11 13 <p>This study aimed to predict the ability to manage complex problems in primary schools based on participatory approaches, modern management, and evidence-based decision-making. This applied study employed a descriptive-correlational survey design. The statistical population comprised all primary school teachers in Babolsar during the 2025–2026 academic year. Participants were selected through stratified random sampling according to gender, teaching experience, and grade level, and data obtained from 162 valid questionnaires were analyzed. Data were collected using a researcher-developed 36-item questionnaire measuring four constructs: participatory approaches, modern management, evidence-based decision-making, and the ability to manage complex problems. Items were scored on a five-point Likert scale. Content, convergent, and discriminant validity were confirmed, while Cronbach’s alpha and composite reliability coefficients indicated satisfactory internal consistency. Data were analyzed using SPSS and SmartPLS 4 through Pearson correlation analysis, multiple regression analysis, and partial least squares structural equation modeling. The results revealed positive and statistically significant relationships among the study variables, with correlation coefficients ranging from 0.54 to 0.62. The final regression model was statistically significant, and participatory approaches, modern management, and evidence-based decision-making jointly explained 62.4% of the variance in the ability to manage complex problems. Structural model analysis demonstrated that participatory approaches had a positive and significant effect on complex problem management ability (β=0.24), while modern management produced the strongest effect (β=0.38). Evidence-based decision-making also exerted a positive and significant effect on the dependent variable (β=0.31; p&lt;0.001). The structural model demonstrated satisfactory explanatory and predictive power. Furthermore, the standardized root mean square residual value of 0.068 and the normed fit index value of 0.92 confirmed the acceptable fit of the proposed model. The ability to manage complex problems in primary schools is an organizational and network-based capacity developed through the interaction of professional participation, flexible and modern management practices, and systematic evidence utilization. Accordingly, strengthening professional collaboration networks, developing facilitative leadership, and establishing data-driven decision-making mechanisms may improve the effectiveness, adaptability, and problem-solving capacity of primary schools.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی توانایی مدیریت مسائل پیچیده در مدارس ابتدایی براساس رویکردهای مشارکتی، مدیریت نوین و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی–همبستگی از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مدارس ابتدایی شهرستان بابلسر در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و با توجه به جنسیت، سابقه خدمت و پایه تدریس انتخاب شد و داده‌های ۱۶۲ پرسشنامه معتبر تحلیل گردید. ابزار گردآوری داده‌ها یک پرسشنامه محقق‌ساخته ۳۶ گویه‌ای بود که چهار سازه رویکردهای مشارکتی، مدیریت نوین، تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد و توانایی مدیریت مسائل پیچیده را در طیف لیکرت پنج‌درجه‌ای اندازه‌گیری می‌کرد. روایی محتوایی، همگرا و واگرای ابزار تأیید شد و مقادیر آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی نیز نشان‌دهنده پایایی مطلوب آن بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS 4 و از طریق ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین متغیرهای پژوهش روابط مثبت و معناداری با ضرایب همبستگی ۰٫۵۴ تا ۰٫۶۲ وجود داشت. مدل رگرسیونی نهایی معنادار بود و رویکردهای مشارکتی، مدیریت نوین و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد در مجموع ۶۲٫۴ درصد از واریانس توانایی مدیریت مسائل پیچیده را تبیین کردند. نتایج مدل ساختاری نشان داد رویکردهای مشارکتی با ضریب مسیر ۰٫۲۴، مدیریت نوین با ضریب مسیر ۰٫۳۸ و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد با ضریب مسیر ۰٫۳۱، اثر مثبت و معناداری بر توانایی مدیریت مسائل پیچیده داشتند (۰٫۰۰۱&gt;p). شاخص‌های برازش مدل شامل SRMR برابر با ۰٫۰۶۸ و NFI برابر با ۰٫۹۲ نیز برازش مطلوب مدل را تأیید کردند. توانایی مدارس ابتدایی در مدیریت مسائل پیچیده، قابلیتی سازمانی و شبکه‌ای است که از تعامل مشارکت حرفه‌ای، الگوهای انعطاف‌پذیر و نوین مدیریتی و استفاده نظام‌مند از شواهد شکل می‌گیرد؛ بنابراین، تقویت شبکه‌های همکاری، توسعه رهبری تسهیلگر و استقرار سازوکارهای تصمیم‌گیری داده‌محور می‌تواند اثربخشی مدیریت مدارس را ارتقا دهد.</p> https://www.journaltesd.com/index.php/tesd/article/download/425/302